Το τραύμα της cult εμπειρίας

Maria Ariadne
πριν από 6 ημέρες
διαβάστηκε 3 λεπτά

Πώς μπορεί να πληγωθεί ένας άνθρωπος μέσα σε μια μη υγιή πνευματική κοινότητα;

Οι άνθρωποι δεν μπαίνουν σε έναν πνευματικό κύκλο τυχαία. Μπαίνουν συνήθως σε μια στιγμή που η καρδιά είναι ανοιχτή. Σε μια στιγμή που κάτι μέσα τους κουράστηκε να παλεύει μόνο του. Μπορεί να υπάρχει πόνος, μοναξιά, αναζήτηση, μια βαθιά ανάγκη να νιώσουν ότι ανήκουν κάπου, ότι τους βλέπουν, ότι υπάρχει νόημα. Αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι ανθρώπινο. Είναι γενναίο.

Στην αρχή, όλα μοιάζουν μαγικά. Ακούς λόγια που καθησυχάζουν, συντονίζεσαι με βλέμματα που μοιάζουν να καταλαβαίνουν, μια αίσθηση ότι επιτέλους κάποιος σε κρατά. Ότι δεν χρειάζεται πια να ξέρεις εσύ τον δρόμο, γιατί κάποιος άλλος τον ξέρει για σένα. Αυτή η αίσθηση μπορεί να φέρει μεγάλη ανακούφιση.

Και γι’ αυτό είναι τόσο δύσκολο να δεις πότε κάτι αρχίζει να αλλάζει.

Σιγά σιγά, ο άνθρωπος μπορεί να αρχίσει να αμφιβάλλει για τον εαυτό του. Μαθαίνει να αμφιβάλλει για τον εαυτό του και του υποδεικνύουν ότι κάθε εσωτερική του αντίσταση σημαίνει ότι «δεν είναι έτοιμος», «δεν καταλαβαίνει ακόμα»... Οι ερωτήσεις γίνονται βάρος. Η διαίσθηση σιωπά. Και στη θέση της έρχεται η ενοχή. Όχι έντονη, αλλά ήσυχη, επίμονη. Μια ενοχή που ψιθυρίζει πως το πρόβλημα είσαι εσύ. Και ίσως και φόβος και ίσως και ολοένα και περισσότερη αδυναμία...

Με τον καιρό, η σχέση με την κοινότητα γίνεται όλο και πιο φορτισμένη. Η αποδοχή μοιάζει πολύτιμη και άπιαστη, η αγάπη εύθραυστη. Υπάρχει ο φόβος μήπως χαθείς, μήπως απομακρυνθείς, μήπως μείνεις μόνος. Η σκέψη της αποχώρησης φέρνει άγχος. Η ψυχή θέλει να φύγει, όμως έχει μάθει ότι έξω υπάρχει κενό, κίνδυνος ή εγκατάλειψη.

Σε τέτοια περιβάλλοντα, η πνευματικότητα παύει να είναι ανάσα. Γίνεται προσπάθεια. Προσπάθεια να είσαι σωστός, ήσυχος, υπάκουος, να είσαι ο καλύτερος και ο πιο αφοσιωμένος. Ο άνθρωπος μπορεί να αρχίσει να φοβάται ακόμη και τη σιωπή του, τις σκέψεις του, την προσευχή ή τον διαλογισμό του, αν δεν είναι «όπως πρέπει».

Εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει σύνδεση, δημιουργείται απόσταση από τον ίδιο του τον εαυτό.Συχνά, χωρίς να το καταλάβει, απομακρύνεται από ανθρώπους που τον αγαπούν. Αρχίζει να πιστεύει ότι «δεν καταλαβαίνουν», ότι είναι εμπόδιο. Ο κόσμος μικραίνει. Και όταν ο κόσμος μικραίνει, η έξοδος γίνεται πιο δύσκολη. Η δύναμη έχει εξαντληθεί και οι γέφυρες έχουν κοπεί.

Μερικές φορές υπάρχει και οικονομική πίεση. Όχι πάντα φανερή. Απλώς μια αίσθηση ότι για να προχωρήσεις, πρέπει να δώσεις κι άλλο, κι άλλα. Κι όταν δεν μπορείς, νιώθεις ανεπαρκής. Σαν να φταις που κουράστηκες.

Το σώμα όμως δεν ξεχνά. Μπορεί να κουραστεί, να σφίξει, να αγχωθεί. Να εμφανίσει αϋπνία, κόπωση, μικρά ή μεγάλα σημάδια ότι κάτι μέσα δεν είναι καλά. Το σώμα σου δεν σε τιμωρεί όπως σου έμαθαν, σου δίνει τρανά σημάδια για να σε προστατεύσει. Για να πει αυτό που σιώπησες μέσα σου.

Και αν έρθει η στιγμή της αποχώρησης, δεν είναι πάντα φωτεινή. Συνήθως είναι βαθιά τραυματική, γίνεται με σύγκρουση, καυγάδες υποτίμηση και απειλές. Ο/η φωτισμένος δάσκαλος / ηγέτης θα φροντίσει να πονέσεις για την δήθεν προδοσία σου, θα σε αποκόψει από τους φίλους σου και θα σε λοιδωρήσει.

Χρειάζεται χρόνος για να θυμηθεί ο άνθρωπος ποιος είναι χωρίς ρόλους, χωρίς ταμπέλες, χωρίς την ανάγκη να είναι «κάτι» ή να υπηρετεί έναν ηγέτη. Χρειάζεται τρυφερότητα. Υπομονή. Ασφάλεια.

Αυτά τα λόγια τα γράφω για να τιμήσω όσους μπήκαν σε τέτοιες καταστάσεις

και όσους βγήκαν,

και ζήτησαν να θεραπευτούν από αυτό το τραύμα

και πλέον είναι πολλοί...

Γιατί η ντροπή, η ενοχή κάνει το θύμα να φταίει και όχι το θύτη.

«Αν νιώθεις ότι κάτι δεν είναι σωστό, δεν είσαι λάθος»

Πάρε τη δύναμή σου πίσω,

γιάτρεψε τις πληγές σου

και ζήσε με ψυχή ελεύθερη

να πιστέψει στην ΑΓΑΠΗ.

Τι χαρακτηρίζει έναν υγιή πνευματικό κύκλο

Ένας αυθεντικός πνευματικός χώρος: